24. Aftellen

Nog een paar dagen…

Over een week rond deze tijd heb ik, als alles goed gaat (lees: 2×4 negatieve Pcr tests), de eerste dagen met mijn gezin op mijn geboortegrond achter de rug. De 1e keer dat mijn kinderen kunnen lopen, spelen, ruiken, zijn,…waar hun voorouders ooit hetzelfde deden. Het maakt me vanalles: enthousiast, blij, benieuwd, een beetje bang, wat verdrietig ook.

Ik voel me rustiger dan een paar weken geleden maar het verdriet en gemis zijn nooit ver weg.
Johan heeft alle praktische zaken in handen genomen en ook de knopen die er waren, doorgehakt. Zo zullen we een aantal dagen in Busan verblijven, waar mijn familie woont. Ik wilde hier eerst niet heen gaan omdat er geen ontmoeting op de planning staat, maar er werd mij vriendelijk verzocht om niet te vermijden :-), omdat de pijnlijke zaken er sowieso zijn, ook als we niet naar Busan zouden gaan.
Nia reageerde erg beteuterd toen ik, nadat ik al mijn moed bij elkaar had geschraapt, vertelde dat ze haar grootouders, tantes, nicht en neef niet zou zien. Gelukkig keek en kijkt ze er het hardst naar uit om mijn broer te zien en om hem te verslaan met voetballen.
Gisteren overviel ze me echter toch wat onverwacht: ‘Kunnen we in de zomer teruggaan naar Korea, maar dan langer, dan kunnen we halmoni (oma) misschien wél zien.’
Zij en Ilja oefenen ondertussen nog steeds hun Koreaans en spelen elke dag verschillende rollenspelen met de woordenschat die ze hebben.

De afgelopen weken en ook de week die komt, zijn eigenlijk razenddruk. De vrije uren kan ik op 1 hand tellen, had ik al eens gezegd dat ik een goede vermijder ben 🙂 ? Maar het leidt me af en ik voel me gerust want ik weet dat Johan alles regelt wat nodig is.

Met mijn familie had ik geen contact meer, maar ik kijk er ondertussen toch hard naar uit om te kunnen vertrekken, wij allemaal wel, ikzelf voel weer dat fysiek verlangen om daar te zijn.

En wie weet wat die boodschappen richting kosmos, van mijn adoptee community, in beweging kunnen zetten…

6 reacties

  • Stephanie

    Zo spannend, Renate en idd, vanalles…ik wens jullie een veilige aankomst en gun je dat je alles in je kunt opnemen en je ziel kunt voeden op je geboortegrond. 💕🇰🇷

  • Yung

    Ik wens jullie een mooie, nieuwsgierige, avontuurlijke en verrijkende trip. En voor jou vooral een veilige, liefdevolle en (h)erkennende thuiskomst.
    We volgen het mee van op afstand, we zijn er in gedachten bij.

    PS: Lang leven de Jean!

  • sung

    Renate, wat spannend zo aftellen.
    Nu wat zenuwachtig, hopelijk gaan die zenuwen weg eens je op het vliegtuig zit.
    Geniet van elk moment met je gezin samen !

  • Muriel Van Lommel

    Goede reis Renate. Fijn dat je nu echt je geboorteland aan je gezin kan tonen en laten mee beleven.
    Geniet er van en zorg goed voor elkaar!

  • Soo

    Ik wens je alles wat je zelf voor ogen hebt voor deze reis… Geniet ervan samen met je gezin. En hou het vooral veilig en Corona safe 😉. Alvast veel plezier! Dikke kussen xxx

  • Annick

    Wat spannende tijden voor je (jullie). Ik wens je een mooie reis, waar je de tijd en ruimte vindt om nog dichter bij je oorsprong en jezelf te komen ! Enjoy the journey!

Laat een antwoord achter aan Muriel Van Lommel Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.