13. Verhaal van een moeder

‘Mijn naam is Yoon Sang Im en ik ben 68 jaar in jullie jaartelling. Ik heb een oudere broer en een oudere zus, 2 jongere broers en 1 jongere zus. Ik ben getrouwd met Song Han Min en heb 4 kinderen.
Mijn huwelijk was en is een grote beproeving, mijn kinderen en ik hebben geleden en afgezien onder de drankverslaving en de agressie van mijn man.
Toen mijn 2 oudste dochters jong waren, vluchtte ik regelmatig van huis en verbleef dan bij familie, ook mijn 2 oudste dochters bracht ik geregeld onder bij grootouders of tantes. Dat mijn 2 jongste kinderen konden geboren worden, mag een klein wonder heten, mijn man mishandelde me zwaar tijdens deze zwangerschappen.
Ik stond er alleen voor, hij dronk veel, kwam vaak in aanraking met de politie en bracht geregeld periodes in de gevangenis door omwille van openbare dronkenschap en agressie.
Het was in deze omstandigheden dat ik voor een 3e keer zwanger werd, mijn man was vaak weg van huis, god mag weten waar hij dan uithing. Ik zag op dat moment niet hoe ik mijn kinderen zou kunnen laten opgroeien en besloot hen af te staan voor adoptie. Voor mijn oudste dochters lukte dat niet, zij waren officieel erkend als onze kinderen en ik alleen kon hen niet afstaan.

Aera stond ik af vanaf haar geboorte, mijn jongste zus was bij de bevalling. Ik gaf Aera haar naam en keek naar haar. Ik mocht haar niet vasthouden. Na de bevalling ging ik gelijk naar huis, maar mijn lichaam was ziek, ik heb ook fysiek zwaar afgezien toen.
Ik heb met niemand kunnen spreken over wat er toen gebeurd is. Mijn zus, die bij de bevalling was, haatte mijn man, bij haar kon ik niet terecht met mijn verdriet.
Toen de vader van Aera terug thuiskwam, vertelde ik hem dat ze doodgeboren was. Hij heeft heel lang niet geweten wat ik gedaan had.
Ik zie het afstaan van Aera als de zonde die ik in mijn leven begaan heb. Als boetedoening ben ik bij mijn man gebleven en heb ik de rest van mijn gezin samengehouden.
Binnen een week na de bevalling had ik al spijt van mijn beslissing en keerde ik terug naar het ziekenhuis om haar op te halen. Ze vertelden me daar dat Aera al ver weg was, naar andere ouders. Ik vernam zopas, na meer dan 36 jaar, dat Aera nog niet weg was toen ik haar terug wilde ophalen. Ik kan niet geloven dat iemand hierover zou liegen tegen een moeder, daarom twijfel ik nu: ging ik wel terug na een week? Of was het dan toch pas na 4 maanden?
Ik zag ook het adoptiedossier dat in Korea werd opgemaakt, dit staat vol onwaarheden. Ik begrijp niet waarom iemand een kind zou wegsturen met een verzonnen verhaal.
4 jaar nadat Aera geboren was, kreeg ik nog een zoon.

Mijn man heeft 24 jaar niet kunnen en willen werken omwille van zijn drankprobleem, ik heb zelf gewerkt en ik heb ook financieel weten te overleven. We hebben vaak armoede gekend. Ik heb allerlei klusjes en jobs gedaan en heb beetje bij beetje geld opzij weten te leggen. Het huis waarin we nu wonen, heb ik uiteindelijk kunnen kopen. Mijn kinderen hebben kunnen studeren omdat ik het geld hiervoor achterhield. Van hun vader mochten de kinderen niet studeren maar ik vond dat belangrijk. Ons gezin had een slecht reputatie in onze buurt.
Ik ben trots op mijn kinderen, ze zijn ondanks alles goed opgegroeid.

Ik dacht vaak aan Aera, aan hoe het met haar zou gaan. Ik heb veel pijn gevoeld over wat er toen gebeurd is. Mijn oudste dochters hebben altijd geweten dat Aera ergens was en ze zijn heel hun jeugd getuige geweest van mijn verdriet.
Ik zat in de bus toen mijn zus mij belde om te zeggen dat mijn dochter mij zocht, ik was compleet in shock en men moest mij naar het ziekenhuis brengen om te bekomen. Ik heb dagenlang gehuild.
Ik was wel gerustgesteld te weten dat het goed met haar ging, dat ze een gezin heeft en een mooi leven heeft op kunnen bouwen.

En nu is ze teruggekomen, als een vreemde die toch heel vertrouwd voelt. Ik ben zo dankbaar dat ze mij heeft gezocht en heeft gevonden, dat ze mij lijkt te kunnen vergeven voor wat ik heb gedaan. Ik was bang dat ze mijn eten niet zou lusten maar ze zegt dat ze het lekker vindt, ook al vind ik dat ze niet veel eet.
Mijn man stopte 10 jaar geleden met drinken. Ik zie dat Aera en hij veel affectie voor elkaar voelen. Eerlijk gezegd vind ik dat moeilijk om te zien. Het is zijn schuld dat alles zo is moeten lopen. Ik schaam me voor onze levensomstandigheden, ik had haar graag een betere leefsituatie kunnen bieden.
Ik ben haar man heel dankbaar. Ik denk dat hij de beste man is die er bestaat, omdat hij goed voor haar zorgt en 3 weken voor de kinderen heeft willen zorgen zodat Aera naar mij zou kunnen komen.
Ik heb het gevoel dat ik dood ben geweest, maar nu voelt het alsof ik eindelijk terug leef. Ik heb 3 weken haar liefde en affectie mogen voelen, maar nu gaat ze terug naar België, ik wou dat ze kon blijven.’

* Dit verhaal werd opgetekend en gedeeld met toestemming van mijn moeder.

16 reacties

  • Kiran

    Sprakeloos, echt. x

  • Inge

    Geen woorden voor… of misschien dit : dat er veel schoonheid en herstel schuilt achter het mogen en willen delen van dit zo pijnlijke relaas. Delen met elkaar en delen met getuigen.
    Alle warms aan heel de familie, in Korea en België

  • Peter & Greet

    Zo’n triest verhaal, dat wens je geen enkele moeder toe. Daar wordt je toch even heel stil van…
    Hopelijk heeft je bezoek haar pijn wat kunnen verzachten, en kan ze enkele mooie momentjes van deze 3 weken koesteren… En misschien volgen er nog wel mooie momenten samen. Geniet nog van de laatste dagen samen. Veel warme groeten 💝

  • Soo Jin Artois

    Fijn dat je dit wil delen en blij dat zij je oprecht en eerlijk vertelt hoe de vork aan de steel zat… dikke knuffel… 😘 (uiteraard kon ik het niet droog houden 🙈). Geniet nog even dubbel en dik.

  • Sung Ae

    Heftig.
    Je kan de liefde van je moeder zo hard voelen dat het bijna pijn doet. Liefde die elk schuldgevoel of schaamte heeft overstegen.

    ❤️

  • Chris

    Straf verhaal… ik wordt er gewoon stil van!
    Dit verhaal/avontuur zal nog lang nazinderen.
    Dit raakt me in elke vezel, recht naar het hart 😘
    je bent een topper !!

  • Maarten en Evi

    Wow schoonzus! Dit raakt ons heel erg. Maar eerlijk: die broer van ons is inderdaad ne straffe! En je geboortenaam is ook een topper!

    Goede reis naar je man en kinderen! Ook dat zal wel emotioneel zijn. Wij zijn alleszins blij dat we je binnenkort (hopelijk) terug in levende lijve zullen zien.

    Tot snel!

  • Muriel Van Lommel

    Daar word ik stil van. Niet te geloven wat jou mama allemaal heeft moeten doorstaan, een sterke vrouw en een mooie getuigenis.
    Je hebt haar leven terug wat kleur gegeven door je bezoek Renate en zelf antwoorden gekregen.
    Een behouden terug vlucht. Het ga je goed.

  • Stephanie

    애라, wat bijzonder dat je je geboortenaam weer terug hebt.
    Wat een onmetelijk verdriet voor je moeder en je zussen. Maar ook voor je vader. Hij zak niet voor zijn plezier aan de drank zijn geraakt.
    Ik wens jou en je 엄마 heel veel heling. Deze eerste keer retour naar Korea pakt niemand jullie meer af. 💖

  • patricia

    aera, klinkt als een elfennaam….
    hoe heftig kan het leven toch zijn…
    never take it for granted and never jugde someone by first sight.
    dat heb ik al zoveel gedacht.
    er schuilt soms zoveel verdriet achter een lach, achter een gezicht….
    lieve Aera, Lieve Renate, goede terugvlucht naar je held en je twee (b)engeltjes.
    ik hoop voor jou dat je de gaten hebt kunnen invullen en bepaalde zaken een plaats hebt kunnen geven. het zal misschien niet onmiddellijk lukken, maar weet dat geluk en de schoonheid van het leven soms in hele kleine dingen zit….
    Ik ben er ook zeker van dat iedereen in zijn leven een portie geluk heeft en een portie ongeluk en verdriet, het is maar wat je ervan maakt….soms komt na het grootste verdriet ook de diepste schoonheid boven… pure liefde, pure vriendschap en de kracht van het leven in haar ruwe schoonheid.
    dikke knuffel
    mijn terras is proper gemaakt dit weekend, dus welkom voor een aperitiefje als je terugbent xxxxx

  • Julie Van Bel

    Wat een hartverscheurend verhaal. Jou moeder is een sterke vrouw. Voor gans het gezin zal het mentaal en fysisch zwaar geweest zijn. Leven in armoede, in niet gunstige omstandigheden dat heeft een impact voor iedereen van je familie.
    Sterkte Renate. Dikke knuffel. ❤️

  • Suzanne

    Krop in de keel!❤ big hug

  • Fien

    Hartverscheurend Renate, merci om dit te delen.

  • Chauna

    Prachtig verhaal, hartverwarmend en zo emotioneel. Zeer puur en liefdevol..

  • Galatasaray’dan teklif alan PAOK’un Mısırlı sol kanat oyuncusu Amr Warda’nın, transferine izin verilmemesiyle çılgına döndü.
    Warda, antrenmanda hocası Razvan Lucescu ile kavga boyutunda tartışma yaşadı.
    Sert görüşmenin ardından Warda sahadan ayrıldı ve
    takımın kaldığı otele döndü. Warda’nın öğleden sonraki idmana katılmadığı aktarıldı.

    Lucescu’nun Warda olayından sonra futbolculara bir konuşma yaptığı ifade edildi.

    transfer izni

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *